Archive for June 2010

Cairo Diaries - 18

I actually have a lot to say, but will just mention the comedy that has been going on in the last couple of days...

Apparently the building in which I was working developed some cracks on Friday afternoon, due to which the organisation decided to shift its location to some remote location outside Cairo. Apparently that 'remote location' falls under the Banking District in '6th October City' (Yes.. That is the name of the city.

Now this city is apparently 45 kilometres from the place where I stay, and from what I get to hear, is a separate district by itself. The journey takes a whopping 1.5 hours, and to say the least, half of the time, is just to cross the border of Cairo. Throw in the fact that it is 45 degree Celsius outside, and that there are five people in the car, when only four are supposed to be sitting and the fact that our driver refuses to switch the AC cooling beyond level 2, it is quite evident that there is apparently nothing I can do.

On enquiring with the 'concerned' people, the response that I get is pretty much lame, and 'so-called' diplomatic. 'Everybody is facing the same problems as you are. We are trying to find some solution'. I do not call such replies diplomatic.. I call them spineless.

Anyway... cutting back to the point, when we reach there, we find that nothing has happened there. No network.. No PC's. No Nothing. So what do we do over there ? I sit and watch 'Kathal Pagadai'. Read a couple of books. Nothing much. We leave the place at about 4 or 4:30 and get back home by 6:30. Best part here is that there is no provision for food. For folks who bring in their own food, this should not be a problem, but for others...

அந்த இடம் ஒரு தண்ணி இல்லா காடு. சுத்தி ஒரு ரெண்டு கிலோமீட்டருக்கு ஒரு பாய் கடை கூட இல்ல. நான் ரெண்டு கிலோமீட்டர் நடந்தா தான், எனக்கே சோறு. அதுவும் என்னது ? அதே ரொட்டியும், கீரவடையும் தான் ...

எனக்கு ரெண்டு பேரு மேல கோபம்.
இந்த ஐடியா குடுத்தவன் மேலையும்... எங்க சைட்ல இந்த ஐடியாவ ஓகே பண்ணவன் மேலையும்.

டே.. டாஷுன்களா ஒரு தடவைக்கு ரெண்டு தடவை, யோசிக்க மாட்டீங்களா ?

என்னமோ... நாசமா போங்க...!!

Tuesday, June 22, 2010 by Hari
Categories: , , , | 1 comment

Cairo Diaries - 17


And the award for the Enna Kodumai Sir Ithu Moment goes to...


நாலு பேர் சைட் அடிக்கிற பிகர் கிட்ட ப்ரபோஸ் பண்ணாதீங்கன்னு சொன்னா.. கேட்டா தானே ??

Location :- Aboard the Nile, on a motor boat, at Luxor.

Monday, June 21, 2010 by Hari
Categories: , , , | Leave a comment

The No - Time Syndrome ???

Yeah, I know, I haven't been posting anything interesting for quite some time now.. Lots of work, little free time, Already am totally tied up with .....

my Mahabharata narration of the war + My own life's story + Writing content for my blog + Trying to do some book-reading + Throw in the pages and pages of online content (read blogs, news sites, editorials etc etc...ssssssabaaaaaaaa)

Its exciting ... And I am loving it...

Saturday, June 19, 2010 by Hari
Categories: , , | Leave a comment

இன்றைய உலகின் 7 அதிசயங்கள்...


நேர்மையான அரசியல்வாதி
Donation கேட்காத நர்சரி ஸ்கூல்
மாமூல் வாங்காத போலீஸ்
ஒற்றுமையன மாமியார் மருமகள்
ஓடி போகாத Finance Company
உண்மையான சாமியார்
லஞ்சம் வாங்காத government ஆபீஸ்

Source :- :)
S.Ve.Shekhar's Drama - சிரிப்பு உங்கள் சாய்ஸ்.

P.S:- Nothing like a SV Sekar Drama to lift your day.. :) :D

Friday, June 18, 2010 by Hari
Categories: , , , | 1 comment

The Mask - हँसी के मुखौटे - Translation

Translation of a hindi story, हँसी के मुखौटे (Masks of Laughter).

I had mentioned that I had a diary, in which I wrote stories. (I had mentioned them here and here). I had stopped writing stories, as a mark of my protest to the universe conspiring against me. The diary was missing from November 2007 till February 12 2010. Now that I've got my hands on to it, am loving it. :)

Here is the story. I have written the same story in tamizh too. That will be new post. Please do let me know your comments.

------------------------------------------------------------------------

I met Madhavan, after many days, in Bangalore, a place that was far from my native. We were both quite pleased to see each other. He was quite hospitable and talkative too. How can you expect quietness from a man, who had gained experience in life, from life. When I last met him, he was an assistant editor in a small company. He was thirty years old then. But that was 10-15 years ago. My memories had got fudged. Time had now changed his face. It had left an indelible expression on his face.

I was unable to decipher, how he got the news of my arrival at Bangalore. He had come to the station to pick me up.

‘I met Keshavan yesterday at the Sangh Library. You had written to him, isn’t it ? He told me, that you were coming.'
I could only mutter a ‘Hmm…’

‘Do you know how many times have I tried writing to you. But what will I write ?’

‘Why ? What happened ?’ I asked Madhavan.

‘I used to write sad stories at one point of time. Today my life itself is a sad story'.
He laughed a dry laugh. It made my stomach churn.

‘I hope everything is fine at home ?’

‘Hmm.. Things are ok. If life keeps moving on and on, on a crooked line, it soon looks like a straight line. I’ve learnt to laugh and I’ve learnt to cry. And I’ve also learnt it is better to laugh to difficulties.’

I did not know what to respond.
Madhavan continued, ‘I thought, my life was wasted. At least my children should have a proper life. It was all working fine. But you know the adage, right, just when the tree begins to give fruit, lightning strikes it.’

‘I hope he is alright ?’ I asked, referring to his son.

‘Yes, Yes, he is alright. That’s what everybody says. Happy to be away from me. Away from this world.’ He laughed loudly. Madly. A laughter to hide his sorrow. I felt a lump in my throat.

‘He is not in this world anymore.’ His face suddenly became serious.

‘Do you know how much I struggled to get him educated.’ The question was pointed towards God or to himself, I couldn’t say.

I tried to give him an empathetic ‘I can understand’

Madhavan continued, ‘He studied hard. Got himself a B.Com. Got himself a job in a bank. All on his own. You know about me right ? I don’t go around begging people for recommendations.’ He took a long breath.
‘He hadn’t even brought home his first salary, when he met with an accident. We suffered. You know, how it is. But he left behind a widow.’ He wanted to laugh but stopped.

I could not fathom, why Madhavan was narrating all this to me. I could only rationalize that maybe Madhavan was making this as a background to borrow some money from me. Sometimes under the mask of sympathy, there is also a little selfishness.

Changing the mood of the conversation, Madhavan held my hand, and said, ‘I want you to visit my home. You must come.’

‘Oh Please Madhavan…’

‘No.. I insist. You must come.’

‘O.K. Fine. I must meet Anni also.’

‘Oh, you mean Sujatha. She has gone to her brother’s place, for a change. I think she is fed up of putting up with me. I am currently staying alone, with my son. He takes care of everything, cooks the food, and goes to college.’

‘Hmmm.. You have a daughter too right ? I think she must be of marriageable age now ?’

‘Ah…Yes.. She is working in a consulting firm that conducts surveys. Her work involves a lot of travel in the suburbs. She earns about 200 rupees for every day of work. And as regards, marriage, what can I do if she reaches a marriageable age. I should have the means of getting her married also right ? With her salary… Forget it. The actual reason is everybody asks dowry and that is something that both my ego and my financial position cannot afford.’

I was thinking that the conversation had come to such a point, that Madhavan’s request for money would look genuine. I wanted to refuse it. But at the same time, for old times’ sake, I wanted to avoid that awkward situation. I changed the topic.

‘I have to meet someone at 10:30 today. Its related to why I came to Bangalore. By the way, What are you doing these days ?’

‘Me ? I tried my hand at many things. Jack of all trades. Now I feel, that I am not fit for anything.’

‘You are still with the Papers right ?’

‘No…No..No… It’s been years since I left them. These days I don’t even read them.’
He laughed again. A hollow laughter.
‘I left the paper company and joined a publication company.’

‘You are still there right ?’
I wanted to convince myself that if he did ask me any money, and I did not give it to him, I should not feel guilty. After all he is working and he is earning.

‘No. No. No. I am not. Those people threw me out.’
Again a hollow laughter. This time, it sounded mad.

‘Threw you out ?’ I asked in disbelief. Whatever was the case, Madhavan was not a thief. He was not dishonest.

‘Yes. I was accused of misappropriating the publication’s funds. Why accused ? I accept it. I did take the money. I got the punishment too. Not 2-3 years, but a lifetime. A lifetime of imprisonment, I should say’. This time he laughed till he had watery eyes.

‘Provident fund..etc ?’ I asked, still avoiding the situation.

‘They took everything. I wrote hundreds of petitions, thousands of letters. Nothing happened. Anyway, leave that. I came here because…’

Sensing the awkwardness of the moment, I pressed the bell to call the waiter, hoping the distraction would stop him, But he continued...

‘You are my old friend, and my well wisher. You are an editor, and you can do something to get me a job.’ He asked.

‘Yes, Yes. Sure.’ I told him. Less of sympathy. More of a formality.

‘You have to eat dinner at my place. I’ll come to pick you up. My house is near the station. I’ll leave you at the station.’

Madhavan went his way. I was engrossed in my work. When I returned back to my hotel, Madhavan was waiting.

‘Come, sit and have some coffee. You look tired.’ He said.

We had a silent coffee session. Madhavan paid the bill. I felt ashamed. I did not feel it was right for an unemployed man to pay for an employed man. ‘This is not decent’ was what I had thought about myself. And again, another voice in my head said, a man who spends every penny of his calculatingly, is obviously not spending it, without any reasons. But exactly did he want, I could not understand.

I bathed, paid the hotel bill. Madhavan had arranged for taxi to take me to his home. It was a small house in a decent colony. I should say it was a small room, for that was all I could see. Wherever one turned, one could see books. There was a worn out carpet on the floor. In the centre of the room was a table, with a lantern.

‘I sold everything I had, for my stomach. But I could not bring myself to sell my books. How could I ? Of course, Nobody buys these books these days, but if someone did, I would get another curse on me.’

I looked around the room. He had brought me there for dinner. The son was nowhere in sight.

‘Many great people live in this world, but Do you know, who are the greatest people for me ? One is the milkman, and the other, our house owner. Both have lent us money without hesitation, even when old friends turned their faces away.’

I felt as if someone had slapped me across my face. I got the point. One part of my mind said, ‘What an indecent man. Look at the way, he is making a background, to borrow money from his guest.’

I looked around again.

‘I think, it’s time for your dinner. I had told my son. I wonder where he is. He should have been home by now. He’ll come soon, I hope.’

Well, what could I say ? I said, ‘I usually don’t eat in the evening. You have invited me… So…’ I tried to convince him, in spite of my hunger.

Madhavan continued talking. He showed me his articles. Written 10 years ago, for some of the leading national dailies at that time. Then he pulled out another bundle, that had been rejected by publishers. Here was Madhavan sitting and telling his Ramayana and here was I listening to it. When life becomes a burden, only bitter experiences remain, and when you are hungry, bitter experiences do not sound nice.

‘I wonder why he’s not come yet.’ Madhavan said, looking at the clock.

‘It’s perfectly alright Madhavan. You have only strained yourself..’

‘No..No…No… You have strained yourself. You know about these youngsters. If the father is unemployed and mother is not in house, they are like donkeys off the leash. I am actually ashamed.’

‘Madhavan, no.. you need not be ashamed. It’s ok. It’s time for the train. Can I get a taxi from here ?’

‘Why do you need a taxi ? Station is quite near.’

He picked up my suitcase and started walking. He walked quite briskly for his age. He got me to the station on time. I thought he would ask me for some monetary favor at the last minute, but no, he did not ask. Keshavan had come to the station.

‘Did you have your dinner ?’ Keshavan asked.

It was originally planned that I would have dinner at Keshavan’s place and depart from there, but my plan had changed. Madhavan replied for me,
’Oh.. He doesn’t have dinner in the evenings.’
I gestured with my eyes to Keshavan to keep quiet.
The train came and I bade good bye to everybody. At the next station, I had my dinner. I never told a word about this incident to anybody.

A few days later, I received a letter. It was from Madhavan’s son.

‘I am quite familiar with your name. My father fondly remembers you in his conversations. I want to apologize to you. You are a sympathetic person, and you can understand our situation.

My father has the habit of entertaining his friends at his home, but there are no means. Eight years of unemployment. No income from anywhere. He has fallen so many times, that he does not have the strength to grasp the truth. Last week of the month. No food in the house. And my father invited you to his home. What could I do ? Where could I go ?

My sister sends us some money, which she earns after days of travel and sleeplessness. We use that money for our livelihood. She pays back our debts. I do not know what rights a father has to entertain his friends on his daughters earnings. Whether it is right or not, whatever inconvenience has been caused by me, I apologize for it.

You are quite understanding. You would have had your dinner at the next station. I hope, after reading this letter, the anger of insult would have vaporized too.'


After reading the letter, I could only see in my mind’s eye, Madhavan laughing his heart out with watery eyes.

------------------------------------------------------------------------

P.S:- I do not know if I have done justice to the original. Folks who have read the original please do comment. :) :D

P.P.S:- I wrote this in 2000. I have made only subtle changes here and there. Those were mainly the choice of words. 10 years is a really long time... !!!! :)

Friday, June 11, 2010 by Hari
Categories: , , , | 8 comments

राजनीति - damp squib

Watched Rajneeti last night.
Damp Squib. Nothing as was hyped about.
There was absolutely nothing in the movie. (atleast for me.)
Its the same old story. Family Feud. Who wins, Who loses.

OK, here is the story. Arjuna decides to get his Draupadi married to Yudhishtra for the fact that Drupada wants his daughter to be the Queen of the Kuru kingdom, since Drupada would be financing, provided Yudhishtra was winning the throne. Arjuna relinquishes his love for Draupadi to make sure, his brother and his family win the elections. Duryodhana defends Karna in front of his council, winning his heart. Both the parties play the election game. Krishna is the perfect diplomat. Karna kills Yudhishtra and Arjuna's first love in a car bomb. As a revenge. Arjuna stages a coup of sorts with an 'encounter' and manages to kill Duryodhana and Karna. Since Yudhishtra is dead, Arjuna decides to win the sympathy vote and support his Draupadi.
End of Story.

According to me, this is a total insult to mahabharata. Could have been taken better.
They could have given some nice item song for Draupadi. :)

P.S:- Of course, the most awesome dialogue in the movie is ले गयी विधवा सब समेत के !!!!

by Hari
Categories: , , , , | 4 comments

முகமுடி - हँसी के मुखौटे - Mask

The tamizh version of हँसी के मुखौटे . I am calling this story as முகமுடி.

-----------------------------------------------------------------------------------------

நான் ரொம்ப நாள் கழிச்சு மாதவன சந்திச்சேன். ரெண்டு பேருக்கும் ஒருத்தர ஒருத்தர பார்த்ததுல ரொம்ப சந்தோசம். மாதவனுக்கு விருந்தோம்பல்னா உயிர்.
naan அவர பார்த்து, ஒரு பதினைந்து வருஷம் ஆயிருக்கும். அப்போ
அவர் ஒரு செய்திதாள்ல சப் எடிட்டரா இருந்தாரு. அப்போ அவருக்கு வயசு 30. இன்னிக்கு அவர பார்க்கிற போது தான் காலம் போனதே என்னால உணர முடிஞ்சுது. அவர் முகத்துல, என்னால காலத்தின் சின்னங்கள பார்க்க முடிஞ்சுது. நான் பெங்களூர்ல வர்ற விஷயம் அவருக்கு எப்டி தெரிஞ்சுது ?

'எல்லாம் நம்ம கேசவன் தான் சொன்னாரு ... நீங்க அவருக்கு லெட்டர் போட்டு இருந்தீங்க போல இருக்கே ? நீங்க வரர்தா அவர் தான் சொன்னாரு. உங்கள காண்டக்ட் பண்ணனும்னு நான் எவ்ளோ ட்ரை செஞ்சிருப்பேன் தெரியுமா ?'

'என்.. ? என்ன ஆச்சு ?'

'ஒரு காலத்தில தொடர் கதை எழுதிட்டு இருந்தேன்.. இன்னிக்கு, நானே ஒரு தொடர் கதை ஆயிட்டேன்' அப்டின்னு சொல்லிடு, மனுஷன் சிரிச்சாரு. அந்த சிரிப்பில எனக்கு வலி அதிகமாவும், போலித்தனம் கம்மியாகவும் தெரிஞ்சது, ஆனா நான் அதை காட்டிகல

'வீட்ல எல்லாரும் நல்லா இருக்காங்க இல்ல ?'

'ஹான் ஹான்... எல்லாம் நல்லா இருக்காங்க. வாழ்கை கோணலாவே போயிட்டு இருந்தா, கொஞ்ச நாள் கழிச்சு, அது,நேரா போகுற மாதிரி தெரியும். சிரிக்க கத்துகிட்டேன். அழவும் கத்துகிட்டேன் .. கஷ்டத்துல அழுகையவிட எனக்கு சிரிப்பு தான் அதிகமா கை குடுத்திருக்கு.

என்ன பதில் சொல்றதுன்னு எனக்கு தெரியல. அவர் விடல...

'நாம தான் ஒழுங்க இல்லையே.. பசங்களுக்கு காகவாவது ஒரு நல்லா வாழ்கை அமையட்டுமேனு கஷ்ட பட்டேன். வாழ்கை அமைச்சும் குடுத்தேன். ஆனா உங்களுக்கு தான் தெரியுமே, ஏதோ பழமொழி சொல்றாப்பல '

'அவன் நல்லா தானே இருக்கான் ?' நான் அவர் பிள்ளையை பற்றி கேட்டேன்.
'ஹ்ம்ம்... நல்லா தான் இருப்பான்னு நினைகிறேன். அங்க எல்லாரும் சந்தோஷமா தான் இருப்பாங்க...' அப்டின்னு மாதவன் புதிர் போட்டாரு.
அந்த புதிருக்கு விடை கான்றதுக்குள்ள ,'அவன் இப்போ இந்த உலகுதுல இல்ல சார்...'என்றார் ... அதற்க்கு அப்பறம், அவர் சிரிச்ச சிரிப்பு இன்னிக்கும் என் மனசுல பதிஞ்சிருக்கு.

'அவன படிக்க வைக்க நான் என்னவெல்லாம் கஷ்ட பட்டேன் தெரியுமா சார். உங்களுக்கு தெரியாததா ?'

நான் பட்டும் படாமல் தொட்டும் தொடாமல், பதில் சொன்னேன், 'உங்க கஷ்டம் எனக்கு புரியுது மாதவன்.'
மாதவன் தொடர்ந்தார்.

'நல்லா படிப்பான் சார். நல்லாவும் படிச்சான். பீ காம். பாங்க்ல வேலை சார். யாரு சிப்பாரிசும் இல்லாமல். அவனே சேர்ந்துகிட்டான். என்னை யாரு பின்னாடியும் சுத்த விடல சார். பெங்களூர்ல தான் வேலை. மோதல் மாச சம்பளத வீட்டுக்கு கொண்டு வரும் போது, ஒரு விபத்து. நாங்க பெத்தவங்க சார். அனுபவிச்சு தான் ஆகணும். ஆனா அந்த பொண்ணு என்ன பாவம் சார் செஞ்சுது ?''

எந்த பொண்ணு ?

அவன் பொண்டாட்டி. பாவம் அந்த பொண்ணு.

நான் என்ன சொல்றது ? என்னனு சொல்றது. புத்திர சோகம் . யாரு என்ன சொன்னாலும், அதுக்கு ஒண்ணுமே பண்ண முடியாது.ஆனா, என் மனசுக்குள்ள , மாதவன் இதெல்லாம், நம்ம கிட்ட காச கறக்க தான் சொல்றரோன்னு ஒரு எண்ணம் இருந்துகிட்டே இருந்தது. அனுதாபம் என்கிற முகமுடிக்கு கிழ, சில சமயம் சுயநலமும் கொஞ்சம் இருக்கும் என்றது, என் உள்மனசு.

'நீங்க கண்டிப்பா என் வீட்டுக்கு வந்தே ஆகணும்.'

'இல்ல மாதவன். இன்னொரு தடவை கண்டிப்பா வரேனே.'

'இல்ல இல்ல.. நீங்க கண்டிப்பா வந்தே ஆகணும்.'

'சேரி.. ஹ்ம்ம்.. ஒரு அஞ்சு மணிக்கா வர்றட்டா ? அண்ணியையும் பார்த்து பேசிட்டு போனா மாதிரி இருக்கும் ?'

'.. நீங்க சுஜாதாவை சொல்றீங்களா... அவ இப்போ அவங்க அண்ணா வீட்ல இருக்கா. கொஞ்ச நாளைக்கு. மனசுக்கு ஒரு மாற்றம். நானும் என் பையனும் தான் இருக்கோம். என் பைய்யன் எல்லாத்தையும் பார்த்துக்கிறான். சமையலும் பண்றான்.. காலேஜுக்கும் போறான்.'

'ஹ்ம்ம்...உங்களுக்கு ஒரு பொன்னும் இருக்கா இல்ல ?'

'ஹ்ம்ம்.. ஆமா... வேலை பண்றா. ஏதோ கன்சுல்டிங் கம்பநியாம் ... வீடு வீடா பொய், சர்வே எடுக்கிற வேலையாம். தின கூலி. ஒரு நாளைக்கு ௩௦௦ ருபாய் தேறும்... நல்ல அலைச்சல்.'

'ஹ்ம்ம்.. காலம் போனதே தெரியல இல்ல ?'

'என்னத்த சொல்றது சார். பொண்ணுக்கு கல்யாண வயசு. ஆனா என் கிட்ட வசதி இல்லையே. பொண்ண வெச்சே கடன் எல்லாத்தையும் மாதவன் அடசிடுவான்னு ஊரே பேசிக்குது... ஆனா உண்மை என்னன்னா.. என் கிட்ட வரதட்சினை குடுக்கிற அளவுக்கு வசதி இல்ல..'

அவர் என் கிட்ட கடன் கேட்கறா மாதிரி ஒரு சூழ்நிலையை உருவாகிட்டாறு. எனக்கு அதுல இஷ்டமே இல்ல. அதுனால, நான் பேச்சை மாத்தினேன்.

'நான் பேங்கேளூரு வந்த விஷயமே என்னோட வேலை சம்பந்தமானது. நீங்க என்ன பண்றீங்க இப்போ ?' என்றேன்.

'நானா ? நெறைய வேலைகள் பண்ணேன் சார். அதை ஏன் கேக்கறீங்க. இப்போவெல்லாம், வேலை செய்யறதே வேஸ்டுன்னு நினைகிறேன்'.

'நீங்க இன்னும் அதே பேப்பர்ல தானே இருக்கீங்க.. ?

'ச்ச ச்ச அத விட்டு பல வருஷம் ஆச்சு. இப்போவெல்லாம் நான் அத படிக்கறது கூட இல்ல..' மறுபடியும் ஒரு சிரிப்பு.

'நான் பேப்பர விட்டுட்டு, ஒரு பப்ளிகேஷன் கம்பனியில வேலைக்கு சேர்ந்தேன்.'

'வேலை எப்டி போயிட்டு இருக்கு ?' - எனக்கு என்னன்னா, அவர் என் கிட்ட கடன் கேட்டு, நான் அதை மருதுட்டேன்னா, எனக்கு ஒரு குட்ட்ரைனர்ர்ச்சி இருக்க கூடாது என்றதுக்காக .. அவர் வேலை செய்கிறார்.. சம்பாதிக்கிறார்...அவ்ளோ தான்.

'இப்போ நான் அங்க வேலை பார்கல சார்.'

'என்ன ஆச்சு ?'

'என்ன தூரத்தி அனுப்பிட்டாங்க ..'

'துரதிட்டாங்களா ?'
மாதவன் திருடன் கிடையாது. அது எனக்கு நல்லாவே தெரியும். அவர் பொய் சொல்லமாட்டார்.

'ஆமா. என் மேல கம்பனி பைசாவ துஷ்ப்ரயோகம் பண்ணேன்னு கேஸ் போட்டாங்க. ஆமா சார்.நான் பைசாவ எடுத்தேன். paiyyan ஆஸ்பத்திரி செலவு காக எடுத்தேன் சார். விடியறதுக்குள்ள மறுபடியும் அதே இடத்துல வேச்சிடலாம்ன்னு நெனைச்சேன். அதுக்கான தண்டனையும் எனக்கு கெடைச்சுது. ரெண்டா மூனா ?? ஆயுள் தண்டனை சார்.'

இந்த தடவை அவர் மறுபடியும் சிரிச்சார். கண்ணள தண்ணீர் வரவரைக்கும் சிரிச்சாரு.

'ப்ராவிடேன்ட் பண்ட எல்லாம் ?'

'எல்லாத்தையும் எடுதிகிட்டாங்க ... நூத்துகனக்கான பெடிஷன் போட்டேன். ஒன்னும் பிரயோஜனம் இல்ல . ஒருத்தனும் ஒன்னும் குடுக்கல. குடும்பமா வேலையா நு கேட்டாங்க.. நான் குடும்பத்த சூஸ் பண்ணேன்.'

அவர் என் கிட்ட பைசா கேட்க போற அந்த நேரம் வந்த மாதிரி எனக்கு தொனித்தது. நான் உடனே வெய்ட்டரை கூப்பிடறதுக்கு பெல் அழிதிநேன்.
வேயட்டேரும் வந்தான், ஆனாலும் மாதவன் தொடர்ந்தார்.

நீங்க என் பழைய நண்பர்.எனக்கு இனிக்குமே நல்லதே நடக்கணும்ன்னு நினைகிறவர். நீங்க தயவு செஞ்சிகன்னா எனக்கு ஒரு வேலை வாங்கி தரலாம்.
'இதுல என்ன இருக்கு மாதவன். நான் மெட்ராஸ் போன உடனே, இத பற்றி எதாவது பண்றேன்.'
என் பதிலில் அனுதாபம் கொறைவு, போர்மளிட்டி அதிகமா இருந்தது.

நீங்க ராத்திரி சாப்பாடு, என் வீட்ல தான் சாப்பிடனும். நானே வந்து உங்கள கூட்டிகிட்டு போறேன். என் வீடு கூட ஸ்டேஷன் பக்கத்துல தான் இருக்கு.
நானே உங்கள ஸ்டேஷன்ல கொண்டு விட்டு வந்திடுவேன்.


அன்று இனிதே, எல்லா வேலைகளும் முடிந்தது. நான் ஹோடேல்லுக்கு வரும் பொழுது மாதவன் எனக்காக காத்திருந்தார்.
'வாங்க வாங்க.. கலச்சுபோய் வந்திருப்பீங்க.. இந்தாங்க காபி குடிங்க.'
மாதவன் தான் பில்ல பெ பன்னரு. எனக்கு சங்கடமா இருந்தது. அவருக்கோ வேலை இல்ல.. அவர் என்னோட காபிக்கு பணம் குடுக்கறது எனக்கு நாகரீகமா படல. ஆனா மறுபடியும், என்னோட உல் மனசு பேசிது. பைசா பைசாவ பார்த்து பார்த்து செலவு பண்ற மனுஷன், செலவு பண்றான்னா, சும்மாவா ? ஆனா அவருக்கு என்ன வேணும்ன்னு என்னாலா செரியா புரிஞ்சிக்க முடியல.

குளிச்சிட்டு, சாமான் எல்லாம் எடுத்துகிட்டு, ஹோட்டல் பில்ல கட்டினேன். மாதவன் வண்டி ஏற்பாடு செஞ்சிருந்தாரு. அவர் வீட்டுக்கு சென்றோம்.
நல்ல காலனி .சின்னதா ஒரு வீடு. ஒன் பெட்ரூம் பிளட். வீடுக்குள எங்க திரும்பினாலும், புக்ஸ். தரையில்ல ஒரு தேஞ்சு போன கார்பெட். ரூமுக்கு நடுல்ல சின்னதா ஒரு டேபிள். அதுக்கு மேல ஒரு லண்டேர்ன்.

'வயத்துகாக எல்லாத்தையும் வித்துட்டேன். புஸ்தகங்களை விக்க முடியல. யாரும் வாங்கல, அது வேற கதை',
மறுபடியும் ஒரு சிரிப்பு.
'இதையும் யாரவது வாங்கினாங்கன்னா என் தலையில இன்னொரு பாவம் வந்து சேரும்.'


நான் இங்கயும் அங்கயும் நோட்டம் விட்டுகிட்டு இருந்தேன். அவர் ராத்திரி டிபீனுக்காக கூட்டிகிட்டு வந்திருந்தாரு.பைய்யன் கன்ன்லியே தென்படல.

'உங்களுக்கு ஒன்னு தெரியுமா சார் ? இந்த உலகத்துல, எத்தனையோ பெரிய மனுஷங்க இருக்காங்க, ஆனா, என்ன பொருத்தவரைக்கும், பெரிய மனுஷங்க யாரு தெரியுமா ? எங்க பால்காரனும், வீடுசொந்தகாரரும் தான்.நாங்க கேட்ட அப்போவெல்லாம், கடன் குடுத்திருக்காங்க.ஒரு தடவை கூட திருப்பி எப்போ குடுபன்னு கேக்கல. உற்றார் உறவினர்கள் எல்லாம் கூட கை விரிச்ச போதுகூட இவங்க முஞ்சிய திருப்பிட்டு போல.'


எனக்கு பளார்ன்னு அறைஞ்சா மாதிரி இருந்தது. ச்ச என்ன மாதிரி மனுஷன் !! கடன் வாங்கறதுக்கு எப்டி அஸ்திவாரம் போடறாரு.அதுவும் ஒரு விருந்தாளிகிட்ட .

'உங்க சாப்பாடுக்கு நேரம் ஆயிடிச்சுன்னு நேனைகிரேன். பைய்யன் கிட்ட சொல்லி இருந்தேன் சார். வந்துகிட்டே இருப்பான்னு நேனைகிரேன்.
இந்நேரம் தினம் வந்திடுவான்.


'நான் ராத்திரி சாப்பிடறது இல்ல மாதவன். நீங்க கூப்டீங்கேன்றதுகாக தான் வந்தேன். உங்களுக்கு ச்ரமம் வேண்டாம்.

பசி. ஆனாலும் காடிக்க முடியல.நான் அவரை ஆச்வாச படுத்தினேன்.
அவர் மறுபடியும் பேச ஆரம்பிச்சாரு. அவர் ௧௦ வருஷம் முன்னாடி எழுதின எழுத்தெல்லாம் காட்டினாரு. அது முடிஞ்ச உடனே, இன்னொரு கட்ட எடுத்தாரு. இது அவர் அனுப்பி, அச்சுக்கு வராத எழுத்துக்கள். மாதவன் அவர் ராமாயணம் சொல்லிட்டு இருந்தாரு. எனக்கு பயங்கர கடுப்பாக இருந்தது. வாழ்கை சுமை ஆனா, கசப்பான அனுபவங்களே மிஞ்சும். பசி இருக்கும் போது, கசப்பான அனுபவங்கள் கேக்கறதுக்கு இனிமையா இருக்காது.

'அவன் என் இன்னும் வரலன்னு தெரியலயேன்னு அவர் மறுபடியும் அதே பல்லவியை தொடங்கினாறு.

'பரவாஇல்ல மாதவன். காலேஜ் பைய்யன், நண்பர்களோட எங்கையாவது வெளிய பொய் இருப்பான்.

'இந்த காலத்து பசங்கள பத்தி தான் உங்களுக்கு நல்லாவே தெரியுமே. அப்பனுக்கு வேலை இல்ல, ஆத்தாளும் வீட்ல இல்லனா, அவுத்து விட்ட கழுதை தான். எனக்கு ரொம்ப அசிங்கமா இருக்கு சார்.'

'ச்ச ச்ச, இதுல என்ன அசிங்கம். சின்ன பைய்யன்.அப்டி தான் இருப்பான். சேரி, எனக்கு வண்டிக்கு நேரம் ஆச்சு. இங்கிருந்து,ஒரு டாக்ஸி கிடைக்குமா ?

'எதுக்கு சார் டாக்ஸி, இதோ இருக்கு ஸ்டேஷன்'
ன்னு சொல்லி, அவர், என் சூட்கேச எடுத்தாரு. கிடுகிடுன்னு நடக்க ஆரம்பிச்சாரு. பத்தே நிமிஷத்துல ஸ்டேஷன் வந்துட்டோம். கெளம்பறதுக்கு முன்னாடி, என் கிட்ட ஏதாவது கேட்பாருன்னு நெனைச்சேன். ஆனா, அவர் எதுவுமே கேட்கல.
கேசவன் ஸ்டேஷன் வந்திருந்தாரு.

'சாப்டீங்களா ?' அப்டின்னு அவர் கேட்டாரு.

'ராத்திரி வேலையில அவர் சாப்பிடறது இல்லையாம் கேசவன்.' என்றார் மாதவன்.

நான் கேசவன் கிட்ட கண் ஜாடையால எதுவும் பேச வேண்டாம்னு சொன்னேன். ட்ரெயின் வந்தது. நானும் ஏறி உட்கார்ந்தேன். அடுத்த ஸ்டேஷன்ல நான் சாப்பிட்டேன். யாரு கிட்டயும் ஒரு வார்த்தையும் சொல்லல.

ஒரு வாரம் கழிச்சு எனக்கு ஒரு லெட்டர் வந்தது. மாதவனோட பைய்யன் எழுதிருந்தாரு.

'அப்பா உங்களை பத்தி நெறைய சொல்லிருக்காரு. அவர் உங்க பெயர சொல்லும்போதெல்லாம், உங்க மேல ஒரு தனி மரியாதை அவர் குரல்ல தெரியும். நான் உங்க கிட்ட மன்னிப்பு கேட்கறேன். எங்க நிலமைய நான் உங்களுக்கு எடுத்து சொல்லனும்னு அவசியம் இல்ல. தன்னோட நண்பர்கள் எல்லாம், வீட்டுக்கு கூட்டிகிட்டு வந்து உபசாரம் பண்ணனும் அவருக்கு ஆசை. ஆனா அதுக்கான வசதிகள் தான் இல்ல.

எட்டு வருஷமா அவருக்கு வேலை இல்ல. எங்கிருந்தும் உதவி வரல. எதனை இன்னல்கள். எவளவு அவமானம்.உண்மைய ஏத்துக்குற மன நிலையில அவர் இல்ல. மாசத்தோட கடைசி வாரம். வீட்ல மணி அரிசி இல்ல, எங்க அப்பா உங்களை வீட்டுக்கு கூப்டாரு. நான் என்ன செய்வேன் ? எங்க போவேன். ? எங்க அக்கா சம்பாதிக்கிற காசுல தான் எங்க வயிரே ஆறுது. அவ கஷ்டப்பட்டு, கொஞ்சம் கொஞ்சமா எங்க கடன் எல்லாத்தையும் அடைச்சிட்டு இருக்கா. போன்னோடைய சம்பாதியத்துல தன்னோட நண்பர்கள என்டேர்தைன் பண்றது எந்த விதத்துல நியாம்ன்னு எனக்கு தெரியல . அத பத்தி நான் விவாதிக்க விரும்பல.

எதுவாக இருந்தாலும், என்னால உங்களுக்கு ஏற்பட்டுரிந்த அசௌகரியத்துக்கு நான் வருந்துகிறேன். அடுத்த ஸ்டேஷன்ல நீங்க டிபன் சாப்டிருபீங்க. இந்த லெட்டெர படிச்ச உடனே, அவமானத்துனால வந்த கோபமும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கறஞ்சிடும்ன்னு நினைகிறேன் .'


லெட்டெர படிச்ச உடனே, மாதவனோட அந்த முகம்மும், அவரோட அந்த சிரிப்பும் தான் என் கண் முன்னாடி, திரும்ப திரும்ப ஓடிகொண்டு இருந்தது.

-----------------------------------------------------------------------------------------

Please do let me know, what you think of this story.

Wednesday, June 9, 2010 by Hari
Categories: , , , , | Leave a comment

சூப்பர் விளம்பரம் ... தீரீஷான்னா தீரீஷா தான் !!!

Did anybody see the new Pothy's Ad for Samudrika Pattu. Finally they've got a good model for the title. Theereesha is beautiful, is an understatement.

ஒன்னு மட்டும் நல்லா புரியுது ...
சுத்தி சுத்தி எல்லாரும் நான் சொல்றதை தான் திரும்ப திரும்ப சொல்றாங்க..
புடவை தான் பெண்ணுக்கு அழகு.. !!! :) :D

Video embedded.. :) Enzoi !!!!

by Hari
Categories: , , , , , | Leave a comment

No Point in going to B'lore ...

I called up a colleague of mine this evening and she threw a bomb-shell at me. She was moving out of Bangalore. I felt bad. Very bad.

She was probably the only thing, that made me say Yes to Bangalore whenever I was asked to travel. Now that she won't be there anymore, I wonder if I will be as enthusiastic I ever was, if I was asked to travel to Bangalore now.

:( :( :(

P.S:- Guess where she is moving to ?
A place that I swear, I will try to avoid all my life, Chennai.

P.P.S:- And no, I am not looking forward for travel to Chennai. Come Hell or High Water !!! :) :P

by Hari
Categories: , , , , | 4 comments

An Interview with RogueGene !!!

O.K.. Its official now. I have gone into the interviewer mode. :)

A set of questions for RogueGene

One dish that you would eat, even if you were offered it by getting rudely awoken at an odd hour in the night
-I am a foodie. It is difficult to choose just one dish. If I have to choose one dish, it would be Chilly Parota, that too Hosur special tied with Chana Pulav(My Sister's speciality).

Do you think it is ok to 'live with what you get' , when you have not got what you've wanted. (Could be a girl/Career)
-Is it OK?? Ofcourse it is OK to live with what you get. But I believe that one should try to reach what one wants and give at least a fair fight. Losing to fate in the fight is not a fault. But it is a fault, not to have tried at all.

How much do you think we could have influenced Hollywood, if only Matrix was an Indian movie ?
-As one of my favorite director Billy Wilder would say, "An audience is never wrong. An individual member of it may be an imbecile, but a thousand imbeciles together in the dark - that is critical genius ". There is no difference between an indian imbecile or an imbecile of any other nationality. The baseline is that when a good movie gets a good audience, it will definitely get what it deserves. Had matrix been made in India, it would have been certainly influential, may be to lesser degree, not because it was made in India, but because not many hollywood audiences might get to watch it.

If today was the last day of your life, and in fact the last minute, and you were allowed to send one last email, to whom would it be addressed ? (Need not name if it cannot be named)

-I am not going to say my family, I wont be mailing them as they are not available on mail. I am going to consider only folks whom I can mail. I would be mailing my very good friend from College. Thinking back, I have been influenced more by him than most, than I would care to admit. My subconscious wants to believe that it is self evolved and it would not want me acknowledging his due credits. I have been fickle many a times with him and I have never properly acknowledged him. A proper apology and a heartfelt goodbye mail to him.

Whose popularity and appeal lasts longer ? Books on whom movies have been made ? or the movies themselves ?
-For me, there is not much difference between a movie and a movie based on a book. I don't think it would be right to compare both. There is a definite chance that a movie made from a book is better, as it has already been a success in a particular media (No one makes movies from a not so popular book). But that's that, there is no other thing that differentiates them both. If I have to definitely choose, I am inclined towards movies themselves. Many of the best works out there are original cinematic creations.

Kamal/Rajini ? Mohanlal/Mamooty ? Brad Pitt/Ashton Kutcher ?
-Kamal - better actor, a good director, one of tamil films most creative mind (though many of his works are very inspired), a good technician and an intellectual. -Rajini - equally good in acting, but falls behind because he got typecast.
-Mohanlal - Recently I read something about Mohanlal and that pretty much sums up my opinion about him - "He can emote even with his back to the camera".
-Mamooty falls behind only by a few paces though.
-Brad Pitt - A charming actor.
Haven't seen much of Ashton kutcher's movies. Maybe, he is like how Pitt was 15 years ago. So no comments on him.

Your advice to budding tamizh directors ?
-I wouldnt want to give any advice as such. But I can give them suggestions. And that too, few of them are already doing a good/great job. For the rest, I would say, 'Make movies that are either funny and interesting or honest. If its both, then great. But if it is neither, then Goodbye.'

What if the Taj Mahal was never built ?

-I wonder what would Hollywood movies be showing as the backdrop, when showing a bunch of Indian people in traditional clothing, sitting and watching television, seeing global news about the impending doom that is going to destroy the earth? :)
This is one of the most clichéd and irritating scenes in movies like 2012, the day after tomorrow and the likes.

Ignoring the fact that a Masterpiece cannot be duplicated, If GodFather was to be remade, in the present day, whom do you think should play Don VitoCorleone and why ? and if Nayagan was to be remade, whom ?

-Vito Corleone - Robert DeNiro - the young vito corleone of Godfather 2 should be a good choice for that role. But I would have liked to see Laurence Olivier play that role. One of my favourite actors and also one of the first choices for that part. But alas, he is no more.
-Nayagan - Vikram would be a good choice. But to be honest I would say Dhanush. The only problem is he doesnt look the part. He is a great actor, an intelligent one, but playing the wrong roles for whatever reasons. Even the story curve and acting of Pudhupettai has many similarities to Nayagan.

The reasons why the questions were a bit towards the Cinema/Media side were that, RogueGene sees a bit too many movies, of different genres, hence the drift.

P.S:- I enjoyed the answers as much as I enjoyed framing the questions.

P.P.S:- If you would like to get featured here, Please do mail me or let me know, by commenting. :) :D

P.P.P.S:- With this interview, RogueGene, also becomes a tag on my blog. :) :P

Sunday, June 6, 2010 by Hari
Categories: , , , | 1 comment

If the Buddha Dated - Charlotte Kasl - Poor !!!

There are two types of books. Ones that you want to read and don't find the time, and the other, are the bad books. The bad books are the ones you wasted your time on, resulting in you not having the time to read the good books.

The adage, Do not judge a book by its cover, perfectly suits the Book, 'If the Buddha Dated' by Charlotte Kasl. Before I begin, the reason why I read the book, was not because I wanted some tips on dating.. :) but for the fact that I found the cover quite attractive. Alas, except for the cover and some interesting quotes from the book, it failed to make me latch on to it.


The book is all about tips and suggestions and blah-blah stuff, that tell you how you must realise the power of sending out signals into the universe and how you will be able to get a good partner, just by mentally thinking about your desire.

Apart from the below mentioned points, I regret to say, I did not find anything worth.

Things are always changing—our thoughts, cells, hormones, hairline, consciousness, relationships, and the landscape around us. Instead of trying to freeze the present moment and hang onto it, we need to remember that life is a process of constantly letting go. The ego wants dependable rituals and people who stay the same. But to be free means that we enjoy
this touch, this kiss, this sunrise, and then let it go. This is sometimes described as not letting the ground under your feet get too solid, not grasping for security or predictability.

Our longing is also our desire to be known completely. Imagine having your beloved look tenderly into your eyes, knowing all your secrets, having seen you be crabby and sweet, selfish and generous, and still truly loving you. Imagine being able to do the same. That is the potential of a conscious relationship. Our ego may fight this exploration because it wants to hold onto cherished beliefs about who we are, what is right, and what we need. We move toward love and suddenly our ego throws up a wall. Danger, back off. The ego fears surrender. Our soul, however, longs for us to crack our shells, leap in the ocean, and become naked to ourselves and others. In doing so we become free to experience all that is within us: the power of our sexuality and passion, creativity, generosity, and tenderness along with the parts of us that are whiny, afraid, dependent, controlling, empty, violent, or needy—not to
mention the parts of us that may sink to new depths of sneakiness and manipulation.

It might help to remember that at an energy level, win or lose its all the same: our tears of joy and tears of pain are both one energy, the flow of who we are. We can either bargain, hold back, and hang onto comfort and security, or we can take a deep breath, and say take me, and leap into the fire.

It’s not being turned down or left alone on a Saturday night that causes pain, it’s the meaning we give to these events and our demand that such things not happen.

it can help to remind ourselves of a basic truth: some people will like us and some people won’t. Everyone is seeing each other through the stories they create. You. Me. Everyone. No matter how hard we try, we will fit with some people and not others. So you might as well give up dancing in someone else’s shoes, and just be yourself. That way, you’ll be less lonely, you’ll become a good friend to yourself, and your feet won’t hurt.

When you say good-bye to someone or decide not to see them again, remember you are a moment in their story. Make it a story that doesn’t leave a scar.

But if you love and must needs have desires, let these be your desires:
To melt and be like a running brook that sings its melody to the night.
To know the pain of too much tenderness.
To be wounded by your own understanding of love;
And to bleed willingly and joyfully.
—KAHLIL GIBRAN, THE PROPHET

Fusion, the opposite of differentiation, is when we become enmeshed with someone. They have a headache, we take the aspirin. They’re out of a job, we read the want ads. In many families, fusion is mistaken for love

When pain exists between two people, it means we’re holding onto our illusion of
separateness and we can’t see through the shell of our personalities to the essence of each other.

...remember, no one is the “wrong” person, they are just not what you want.

...how can you love and understand passion if you have taken a vow against it? A vow is a form of resistance, and what you resist ultimately conquers you....

"You’re clutching to this relationship to feel secure, but security comes from completely letting go of all control and allowing yourself to feel whatever you fear. You are trying to create solid ground under your feet so you don’t have to experience being alone, but if you would let go, you’d find that the emptiness you fear is really a still and restful place.”
“But what do I do with this anxiety?”
“Do nothing. Sit with it quietly, feel your breath. Then ask yourself the truly important question: Why are you so afraid of someone leaving you or of being alone? Be more honest. It’s the only refuge you have.”

Someone who doesn’t make flowers makes thorns. It you’re not building rooms where wisdom can be openly spoken, you’re building a prison.
RUMI, FROM SAY I AM YOU

P.S:-இந்த புஸ்தகத்துல, படிக்கிற மாதிரி இருக்கிற எல்லா வரிகளையும் மேல போட்டாச்சு .. இத படிச்சிட்டு அத்தோட விட்டுடுங்க... பூக்க படிச்சு நேரத்தை வீண் அடிக்காதீங்க ...

P.P.S:- பூக்கு, செம்ம செம்ம மொக்க... !!! இந்த பூக்க publish பண்ணி 11 வருஷம் ஆக போகுது ... என் தலைஎழுத்து.. இந்த மாதிரி பூக்கெல்லாம் படிச்சு டைம் வேஸ்ட் பண்ணிட்டு இருக்கேன் ...

by Hari
Categories: , , , | Leave a comment

அவன் - அவள் - பாகம் 8

அவன் and அவள் have come outside to a mall, and are in the parking lot.

அவன் :- ச்ச, யாரோ நல்லா smoke பண்ணிட்டு போயிருக்காங்க .. சிகரேட்ட் ஸ்மெல் குப்புன்னு அடிக்கிது ..
அவள் :- ஏய் .. பப்ளிக் ப்ளசெக்கு வந்திட்டு, குத்துதே கொடயுதேனு பொலம்பாத
அவன் :- அடி பாவி.. ஆமா, உனக்கு uncomfortablea இல்ல ?
அவள் :- என் இருக்கனும் ?
அவன் :- hunh ?
அவள் :- Santa Fe. இந்த பிராண்டு நல்லா தான் டா இருக்கும். ஒரு நாளைக்கு ரெண்டு சிகறேட்டேக்கு மேல குடிக்க கூடாது. மத்தபடி, from what I know, this is perfectly ok.
அவன் :- (Hesitantly) அப்போ, நீ தம் எல்லாம் அடிப்பியா ?
அவள் :- அய்.. சீ.. புத்தி எப்டி போகுது பாரு...
அவன் :- அப்பறம் ? உனக்கு எப்டி இதெல்லாம் தெரியும் ?
அவள் :- First of all, இது organic cigarette. அவ்வளவா கெடுதல் இல்ல.. Secondly, நா லண்டன்la இருந்த பொது, என் client, ஒரு லேடி, அவ அடிகடி இத அடிச்சு தள்ளுவா.. Passive ஸ்மோகிங்.. அதான்.
அவன் :- என்னமோ.. நீயும் சொல்ற.. நானும் நம்பறேன்..
அவள் :- டை, என்ன டா.. ரொம்ப ஓவரா இறுக்கு ?
அவன் :- சிகரேட்டுன்னு சொல்ற ... Passive smokingநு வேற சொல்ற .. என்னை ஒன்னும் ஏமாத்தி எல்லாம் கல்யாணம் பண்ணிகிலியே ...??
அவள் :- @#@^$%&$^%#^#

Friday, June 4, 2010 by Hari
Categories: , | Leave a comment

इसे कहते हैं कविता !!! (हास्य)

I got this poetry as a forward, from G about 3 years ago and trust me when I say this, this is one of the most hilarious poems that I've read till date.. :) I googled it and found it to be sourced here. If anybody requires a translation, please do let me know.. :) :D

Sorry, I couldn't get the actual Devanagari script, online.


tum arab desh ki ghodi ho,main gadhe ki naal priye,
tum deewali ka bonus ho,main bhookhon ki hadtaal priye.
tum heere jadi tashtari ho, main alluminium ki thal priye,
tum chicken soup,biryani ho, main kankad wali daal priye.
tum hiran chaukadi bharti ho,main kachue(turtle) ki chaal priye.
tum chandan van ki lakdi ho, main babool ki chaal priye.
mein pake aam sa latka hu,mat maar mujhe gulel priye,
mushkil hai apna mel priye,ye pyar nahi hai khel priye.

tum nayi videshi mixi ho,main paththar ka sil-batta hu,
tum AK-Saintaalis jaisi,main ek desi katta hu.
tum chatur rabri devi si,main bhola bhala lalu hu,
tum mukt sherni jungle ki,main chidiyaghar ka bhalu hu.
tum vyast Sonia Gandhi si, main VP Singh sa khali hu,
tum hansi madhuri dixit ki, main policeman ki gali hu.
kal jail agar ho jaye to,dilwa dena tum bail priye,
mushkil hai apna mel priye,ye pyar nahi hai khel priye.

main koyle jaisa kurup,tum komal kanchan kaya ho,
main tan se man se kanshi raam tu maha chanchala maya ho.
tum nirmal paawan ganga ho,main jalta hua patanga hu,
tum raj ghat ki shanti march,main hindu muslim danga hu.
tum ho poonam ka taj-mahal,main kaali gufa ajanta ki,
tum ho vardaan vidhaata ka,main galti hu bhagwanta ki.
tum jet-viman ki shobha ho, main bus ki thelam thel priye,
mushkil hai apna mel priye,ye pyar nahi hai khel priye.

main dhabe ke dhanche jaisa,tum panch sitara hotel ho,
main mahue ka desi tharra,tum red label ki botal ho.
tum chitrahaar ka madhur geet,main krishi darshan ki jhaadi hu,
tum vishwa sundari si komal,main taulia chaap kabadi hu.
tum soni ka mobile ho, main telephone wala hu chonga,
tum machli mansarovar ki,main sagar tat ka hu ghonga.
dus manzil se gir jaunga,mat aage mujhe dhakel priye,
mushkil hai apna mel priye,ye pyar nahi hai khel priye.

tum fauji afsar ki beti,main kissan ka beta hu,
tum rabdi,kheer malai ho,main sattu sapreta hu.
tum AC ghar main rehti ho,main bed ke neeche leta hu,
tum nayi maruti lagti ho, main scooter lambreta hu.
is kadar agar hum chup chup ke aapas main prem badhayenge,
to ek roz tere daddy Amrish Puri ban jayenge.
sab haddi pasli tod mujhe bhijwa denge jail priye,
mushkil hai apna mel priye,ye pyar nahi hai khel priye.

tum satta ki maharani ho, main vipaksha ki lachari hoon,
tum ho Mamta-Jailalita si, main kuwara Atal-Bihari hoon,
tum Tendulkar ka shatak priye, main follow-on ki paari hoon,
tum Getz, Matiz, Corolla ho main Leyland ki lorry hoon,
mujhko refree hi rehne do, mat khelo mujhse khel priye,
mushkil hai apna mel priye, ye pyar nahin hai khel priye,
main soch raha ki rahe hain kabse, shrota mujhko jhel priye,
mushkil hai apna mel priye, ye pyar nahin hai khel priye.

Edit:-
Posting the english 'lyrics'.. Hope you enjoy them :)

You’re an Arabian horse (or mare??), and I’m a donkey’s shoe
You’re the diwali bonus, I’m a hunger strike
You’re a diamond studded plaque, I’m an aluminium plate
You’re chicken soup and biryani, I’m adulterated dal
You’re the prancing antelope, I’m the crawling turtle
You’re sandalwood, I’m babool bark (Translating makes this twice as corny :D )
I’m hanging like a ripe mango, don’t hit me with a slingshot
Our union is difficult, Love ain’t a game.

You’re a new foreign mixer, I’m a desi pestle
You’re an AK – 47, I’m a countrymade pistol
You’re smart rabri devi, I’m innocent Lalu
You’re a free lioness in the jungle, I’m a bear in the zoo
You’re busy as Sonia Gandhi, I’m jobless as VP Singh
You’re Madhuri Dixit’s smile, I’m a policeman’s abuse
If I end up in jail some day, please bail me out darling
Our union is difficult, Love ain’t a game darling.

Im as ugly as coal, you possess a tender personality
Im Kanshi Ram in body and spirit, You’re ultra slick Mayawati
You’re sweet and gentle ganges, I’m a burning moth
You’re the serene march to the raj ghats, I’m a violent Hindu Muslim riot
You’re Taj Mahal on a moonlit night, I’m the dark caves of Ajanta
You’re the boon of the divine, and I’m his mistake
You’re the style of a jet plane, im the crowd of a public bus darling
Our union is difficult, Love ain’t a game darling.

Im the remains of a rundown dhaba, you’re a 5 star hotel
I’m countrymade liquor, You’re a bottle of Red Label
You’re the sweet songs of Chitrahaar (a music show on DD), I’m the shrub in Krishi Darshan
(a farming program on DD)
You’re as sweet as Ms.World, I’m a towel brand pawnbroker
(I really can’t translate this one properly) :D :D
You’re a sony mobile, I’m the holder of a telephone
You’re a lake fish, I’m a sea snail
I’ll fall from 10 stories, don’t push me further darling
Our union is difficult, Love ain’t a game darling.

You’re the daughter of a military officer, I’m the son of a farmer
You’re rabri, kheer, malai (all sweets), Im sattu sapreta (staple farmer food esp in UP and Bihar)
You live in an AC House, I sleep below a bed
You’re like a new maruti, I’m like a lambretta scooter
If this is the way we continue our love
A day shall come when your father shall become Amrish Puri
He’ll break all my bones and send me to jail darling
Our union is difficult, Love ain’t a game darling.

You are the darling of the masses, I am the desperate in the opposition
You are like Mamta-Jayalalita, I am the bachelor Atal Bihari
You are like Tendulkar's century, while I am a follow on
You are Getz, Matiz and Corrolla, I am Leyland Lorry
Let me be a referee, please don't play games with me darling
Our union is difficult, Love ain’t a game darling.
I am thinking, how is the reader able to bear me darling
Our union is difficult, Love ain’t a game darling.

Thursday, June 3, 2010 by Hari
Categories: , , , , , | 8 comments

An Interview with CoolShiv !!!

In the weeks that were, many interesting questions actually floated around in my mind, and I thought I needed to shoot them at somebody, an intellectual, in my definition. So I got hold of CoolShiv. He is currently pursuing a Masters at Great Lakes, and is really busy .. :P
Had to wait for 48 hours before he was available. for this interview... :) :D

Questions might sound a little off track, so kindly excuse if they are bouncers..

If you were to choose between the two, Narcissicm or Self-Pity ? Reasons ....
Narcissism. Simply because of the alternative I have here. I have experienced the bad consequences of self-pity many a time to wallow in it again!

One character you really admired and one character you really despised in Fiction. Reasons...
Character I admire - Hermione. She is simply the ideal girl to me. A little bossy, a little nerdy, a little experimental and bold. Need I say more?
Character I despised - Seriously unable to think of any.

One book that you really wish you had read (i.e you haven't read till date and badly want to read it) and one book that you really wish you hadn't read. Reasons...
Book I wish I had read - The ideal classic novel - I always pick up a classic with a lot of expectations. Mostly when I complete one, they do get met but leave a void, a feeling of wanting much more. That has been a constant so far. Any suggestions would help.
Book I wish I hadn't read - 'The White Tiger' - One of the few times, my instinct couldn't tell me that it was a bad book to buy. I brought it and curse myself even now for having made such a stupid decision!

Difference between morality and ethics (in your opinion ?)
Morality is the ideal. A set of values that forever seem elusive for mortals to grasp but to which all of us should aspire to live up to.
Ethics are more practical. Ethics are to do with listening to your conscience and acting.

If you were given the power to delve into someone's mind and know that person's darkest secrets and weaknesses, whose mind would you probe into and why ? (Need not name if it is not nameble)
I would delve into my brother's mind. There seems to be a huge gulf that has developed between us ever since I came to Bangalore and he went to Thanjavur. I would like to know what went wrong and where.

Do you think it is possible to be detachedly attached in this material world ? Yes or No ? Reasons...
Yes. Very much. By being non-judgmental, every time, a opinion gets formed about a person, by questioning the foundations of the opinion until it crystallizes. Once that is taken care of, we would automatically not act possessive, give each person his space, and feel contented in any relationship.
As for material comforts, I have never attached myself to any of them. At times, I get astonished that I am not like that. But somehow, I am confident that I would be able to lead a life of a true simpleton any day.

Who do you think should propose first,, The guy or the Girl ?
The guy. The man woos and the woman accepts. I wouldn't want to change that. Something gets lost if I even attempt to take a re-look - some innocence and some beauty, something so subtle to lend to easy definition.

If you came to know god was just a lazy hippopotamus bathing in the backwaters of Kerala, would you still continue to believe in him ?
Yes. I would. There is, all said and done, an anchor that human beings need to behave within the bounds of rationality. Otherwise, in the absence of fear masquerading as faith, things would go out of hand.

Do you believe in an eye for an eye principle ? Yes or No ? Reasons...
I don't believe if it is crudely put. However I believe in 'Reciprocal Altruism'. I would act in a cooperative and benevolent manner, but if I am not accorded a response that is befitting my action, I wouldn't take that injustice lying down.

How many idlis do you think you can eat in a single sitting... (No reasons required :))
6 flowery spongy idlis bathed in cocunut chutney and sambar.

To be frank, I enjoyed the answers as much as I enjoyed framing the questions, and thankfully I got the right guy to answer my questions.

P.S:- For more details on Reciprocal Altruism, Click Here.

P.P.S:- If you would like to get featured here, Please do mail me or let me know, by commenting. :) :D

P.P.P.S:- With this interview, Coolshiv, finally becomes a tag on my blog. :) :P

Wednesday, June 2, 2010 by Hari
Categories: , , , | 3 comments

கக்கூஸ் Chronicles...

Before I start, let me tell you that this post might be in bad taste (pun unintentional) for some, and in very bad taste for many. Hence please ignore if you are offended.

My apologies to my non-Tamizh friends. I have been regularly been posting in Tamizh. I know thats turning off a lot of people, but I hope you can understand, that there are somethings which can only be expressed beautifully or should I say, tactfully, in one's mothertongue. So here goes my next post, titled கக்கூஸ் Chronicles.
(Kakoos in Madras Tamizh means - Toilet)

Before I go any further, I would like to reiterate that this word Kakoos has become a part and parcel of the Tamizh Language. I am surprised that Kakoos does not have a wiki page. The origin of the word Kakoos is attributed by some to Malay, while some others give the credit to Portuguese. I personally think, the word originated from the folks of southern Andhra who migrated to Chennai, decades ago. Anyway, now that we have found the 'roots' of kakoos, lets get on with it, er... I meant the story.

இங்கே கூறி இறக்கும் அணைத்து சம்பவங்களும், நிஜம் நிஜம் நிஜம் !!!

Titleல படிச்ச உடனே நீங்க "ச்ச என்னது இது .. இப்டி கலீஜா டைட்டில் வெச்சுஇருக்கானு நெனைக்கலாம், ஆனா அத பத்தி எல்லாம் நான் இப்போ கவலைப்பட போறதில்லை .. இந்த கதைய படிச்சிட்டு..நான் நல்லவனா இல்ல ரொம்ப நல்லவனான்னு நீங்களே முடிவு பண்ணுங்க... "

எனக்கும் ககூசுக்கும் ஏழாம் பொருத்தம். எந்த ஜன்மத்த்ல யாருக்கு என்ன கொடுமை இழைதேனோ ... இந்த கக்கூஸ் என் வாழ்க்கைல ரொம்பவே விளையாடி இறுக்கு ...

எனக்கு ஒரு 9 வயசு இருக்கும், எங்க பெரியப்பா பைய்யன் கல்யாணத்த முடிச்சிட்டு செங்கல்பட்டிலிருந்து கெளம்பினோம், குன்னூருக்கு. கெளம்பறதுக்கு ஒரு மனி நேரம் முன்னாடி, தெருவில வேர்கடலை விக்கறவன் போனான் .. இங்க தான் கதையோட Turning Point... அந்த வேர்கடலைய நல்லா தின்னுபுட்டு பஸ்ல ஏறி உட்கார்ந்தேன்.
ஒரு 2 மனி இருக்கும் (Night)... உள்ள ஒரே கடபுட கடபுடனு சத்தம்...
"என்ன சத்தம் இந்த நேரம்னு" நானும் யோசிக்க, எனக்கு கக்கா வர போகுதுன்னு நான் அப்போ தான் realise பண்ணேன்...
"அப்பா, எனக்கு ஆய் வருது ... "
தூக்கத்துல இருந்த அவர், இத கேட்ட உடனே, சடார்னு முழிசிகிட்டாறு ..
"என்னடா சொல்ற ...?"
"எனக்கு ஆய் வரா மாதிரி இறுக்கு .."
எங்க அம்மா, "அந்த வேர்கடலையை நீ கண்டதும் காணாததுமா சாப்பிடும் போதே நெனச்சேன்... இது எங்க பொய் வெளியே வர போகுதோன்னு..."
நான் என் மனசுக்குள்ள, "ரோட்ல போற சனியன தூக்கி பனியன்ல போட்டுகருதுன்னு இத தான் சொல்லுவாங்களோ". சேலேமா ஈரோடா நு தெரியல .. ஒரு பெரிய Bus Stand ஒன்னு வந்தது...

என்னால இதுக்கு மேல அடக்க முடியல... பண்ட்லியே போய்ட்டேன் ... போன அப்பறம் தான் ஒரு தெளிவு வந்தது ... சப்ப்ப்பப்பா ... ஆய் போயாச்சு ... சோசா ??(அத கழுவறது) அத எப்டி பண்றது . அந்த வேலையில நாங்க எங்க பொய் தண்ணி தேடறது ... அப்போ மழை சீசன் ... அங்க அங்க குலம்குலமா நெறைய குட்டைகள்.. அதுல ஏதோ ஒண்ணுதல இருந்த தண்ணியே எடுத்து சோசா இனிதே நடந்து ...
சோசா ஓகே.. பேன்ட் என்ன ஆச்சுனு தானே யோசிகிறீங்க .. ?? அந்த பேன்ட ஒரு பிளாஸ்டிக் கவர்ல போட்டு ... ரெண்டு மூணு உபரி கவர்கள் போட்டு ... கைய்யோட வீட்டுக்கு தூக்கிட்டு வந்தோம்...

இதெல்லாம் ஒரு பொழப்பான்னு நீங்க கேக்கறதுக்கு முன்னாடி ... இன்னொரு சம்பவம் ...

நான் ஏழாம் கிளாஸ் படிச்சிட்டு இருந்த பொது, இதே மாதிரி கண்டதும் காணாததுமா எதையோ தின்னுபுட்டு ... கடபுடகடபுடானு வயிறு கலங்க ஆரம்பிக்க ... நல்லா வேலை மனி அடிச்சிது ... நானும் வீடு பக்கம் ஓட ஆரம்பிச்சேன் ... வீட்டுக்கும் , சம்பவம் நடந்த எடத்துக்கும் ஒரு 200 மீட்டர் தான் தூரம்... என்னால முடியல ... பேன்ட்லியே போய்ட்டேன் ...

வீடு வரைக்கும் எப்டி நடக்க போறோம்னு தெரியல... ரோட்டோரோமா நின்னுட்டேன் .. என் கூட படிக்கற பைய்யன் ஒருத்தன் அந்த வழியா வந்தான் .. நல்லவன் .. இனிக்கு நெனைச்சு பார்க்கும் போது அவன் மட்டும் இல்லனா அன்று என் கதி என்னனு நெனச்சு பார்த்தேன் ... நாறிர்க்கும் !!!

அந்த நல்லவன் எங்க வீட்டுக்கு பொய் என்ன சொன்னான்னு தெரியுமா ? 'ஹரி,2 Toilet, Standing There'. அவன் சொன்னது என்னனு தெரியாம எங்க வீட்ல பதறி பொய் வந்தாங்க... அதுக்கு அப்பறம் ஒரு வாரத்துக்கு என்ன ஒட்டி தீர்த்துட்டாங்க. அதுக்கு அப்பறமா நல்ல வேலை..வேற ஒன்னும் நடக்கல ...

இதெல்லாம் கூட பரவாஇல்லை .. நான் வேலைக்கு சேர்ந்த முதல் நாள். செம்ம பந்தாவா Auditoriaல உட்கார வெச்சாங்க.Notepad எல்லாம் குடுத்தாங்க. ஒரு மனி நேரம் மொக்க போட்டுட்டு , ஒரு சின்ன பிரேக் விட்டாங்க.அந்த பிரேக் விட்ட 'கெப்ள' தான் எனக்கு மறுபடியும் கடபுடகடபுடா. நானும் கக்கூஸ் பக்கம்மா போனேன்... அங்க போனேனா..., அப்டியே ஷாக் ஆயிட்டேன்!! ககூஸ்ல தண்ணியே இல்ல.அது மட்டும் இல்லாம அது இங்கிலிஷ்காரன் கக்கூஸ் .அவ்ளோ பெரிய கம்பெனில, ஒரு இந்தியன் கக்கூஸ் தேடின முதல் ஆள் நானாக தான் இருப்பேன்னு நெனைக்கிறேன். அந்த ககூஸ்ல உட்காரவே முடியல.. செரியா போகவும் முடியல... சப்ப்ப்பப்பா ... ககூசயே கலீஜ் பண்ணிட்டேன்...

அதுக்கு அப்பறம் ஒரு மூணு வருஷம் நல்லா ஓடிடிச்சு ... நானும் இங்கிலீஷ் கக்கூஸ் use பண்ண கத்துகிட்டேன். ஆனா அப்போ கூட எனக்கு தண்ணி தேவை ... பேப்பர் எல்லாம் உவாக் உவாக் ...

நிற்க, இப்போ கைரோல, நான் வேலை பார்க்கிற எடத்துல, கக்கூஸ் எல்லாம் இறுக்கு, ஆனா தண்ணி தான் இல்ல.. !!!! ஆண்டவா .. நான் யாருக்கு எந்த ஜன்மத்துல என்ன பாவம் செய்தேனோ ....!!!

உலகுத்துல எத்தனையோ நாடுகள் இருக்கும் போது, என்ன மட்டும் நீ ஏன், இங்கிலிஷ்காரன் கக்கூஸ் இருக்கிற நாடாவே அனுப்புற ?

by Hari
Categories: , , , , | Leave a comment